KAMISHIBAI BOEK HET LACHENDE VROUWTJE

Het boek:
Deze hervertelde versie van Arlene Mosel is gebaseerd op het oorspronkelijke verhaal: “The Old Woman Who Lost Her Dumpling” (De Oude Vrouw Die Haar Dumpling Verloor) Vertaald naar het Engels door Lafcadio Hearn Japanese Fairy Tale Series Nr 24 Uitgegeven door T. Hasegawa Publisher & Art-Printer / Tokyo – Japan Gedrukt op Crêpe Papier met kleurenillustraties

YAKUMO KOIZUMI (1850 – 1904)
Geboren als Patrick Lafcadio Hearn, was een Grieks-Britse schrijver, vertaler en leraar die de cultuur en literatuur van Japan in het Westen introduceerde, met name met zijn verzamelingen van legendes en spookverhalen. Voordat hij naar Japan verhuisde en Japans staatsburger werd, werkte hij als journalist in de Verenigde Staten. Zijn boeken worden gekoesterd als een schat aan volksverhalen en legendes die anders misschien verloren waren gegaan. Meer info: Lafcadio Hearn / Wikipedia

ARLENE MOSEL (1921 – 1996 / Cleveland / VS)
Bekend als de auteur van haar boek “Tikki Tikki Tembo”, ook een Japans volksverhaal. Tijdens haar jeugd deelde ze dit prachtige verhaal met talloze kinderen, waaronder haar eigen. Omdat zoveel jonge luisteraars zo enthousiast reageerden, besloot ze haar eigen hervertelling te schrijven. Met het boek “The Funny Little Woman” ontving ze ook een ereprijs van de Hans Christian Andersen International Children’s Book Association.

BLAIR LENT (1930 – 2009 / Boston / VS)
Als illustrator experimenteerde Lent met verschillende media, van pen en inkt tot gewassen tekeningen en schilderijen in kleur. Met zijn beelden voor “The Funny Little Woman” won hij in 1973 de Caldecott Medal Award.

“Boeken waren belangrijk voor mij als kind, en het is voor dat jongetje dat ik werk. Ik kan de diepste gedachten van andere kinderen nooit zo goed kennen als ik me die van mezelf kan herinneren.”

Het verhaal in A3 formaat voor vertellingen in het kamishibaitheater
Dit bekende Japanse volksverhaal en een klassieker onder de kinderboeken, werd door ABC vertaald in het Nederlands.

Het Lachende Vrouwtje maakt graag rijstballetjes maar op een dag verdwijnt er eentje in de grond. Ze besluit er er achteraan te gaan en komt onderweg niet alleen enkele behulpzame goden maar ook de wilde Oni-monsters tegen, die zelf graag rijstballetjes lusten … Hou je klaar voor een grappige en avontuurlijke ondergrondse tocht met het altijd lachende vrouwtje!

Een DIY pakket in A5
U kunt dit boekje lezen zoals het is, of u kunt de geperforeerde pagina’s voorzichtig uitscheuren en het verhaal vertellen in Kamishibai-formaat met de afbeeldingen in numerieke volgorde. Om het verhaal te starten, plaatst u de gordijnafbeelding vooraan als de eerste pagina. De verhaaltekst bij elke afbeelding vindt u steeds op de achterkant van de volgende pagina. Tijdens het vertellen trekt u de kaarten uit de zijkant van het toneel om het verhaal te laten vorderen. Laat de laatste afbeelding op zijn plaats en eindig het verhaal opnieuw met de gordijnafbeelding. U kunt het verhaal uit de hand vertellen of in een (zelfgemaakt) Kamishibai-theater op A5-formaat papier.

Een complete A5-doos met materialen en instructies om uw eigen theater te maken, kunt u hier bestellen.

De Reizende Voorstelling
Later meer info, Later meer info, Later meer info, Later meer info, Later meer info, Later meer info, Later meer info, Later meer info, Later meer info, Later meer info, Later meer info, Later meer info, Later meer info,

Later meer info,Later meer info,Later meer info,Later meer info,Later meer info,Later meer info,Later meer info,Later meer info,Later meer info,Later meer info,Later meer info,Later meer info,Later meer info,Later meer info,Later meer info,Later meer info,Later meer info,Later meer info,Later meer info,Later meer info,

Creatie en spel : Gerhard Jäger
Stemmen: Anna Francisca, Anton, Gerhard Jäger
Muziek: Kazumichi Komatsu
Sounddesign: Studio Arvo

Oni, monsters & Setsubun
Het geloof in demonen, geesten en kwade entiteiten is een langdurige traditie in de Japanse cultuur, die intrinsiek verbonden is met religieuze overtuigingen die duizenden jaren geleden zijn ontstaan.

Oni heeft de Japanse harten en geesten beïnvloed van de oudheid tot nu en ze hebben zelfs hun eigen museum.

Het zijn de beroemdste en meest fascinerende mythische wezens uit de Japanse folklore en mythologie en ze zijn vergelijkbaar met westerse trollen en demonen. Hun afbeeldingen variëren sterk, maar over het algemeen worden ze afgebeeld als afzichtelijke wezens met enorme kracht, grote lokken ongekamd, wild haar en lange hoorns op hun hoofd. Ze hebben meestal slechts twee of drie vingers en tenen met lange en scherpe klauwen. Soms hebben ze een derde oog in het midden van hun voorhoofd en een rode, grijze, zwarte, roze of groene huidskleur. Hun angstaanjagende uiterlijk wordt nog versterkt door de tijgervellen die ze meestal dragen en de ijzeren knotsen die ze met zich meedragen.

Volgens het boeddhisme uit de 13e eeuw waren zij de bewakers van de hel of de onderwereld. Ze symboliseerden de krachten van chaos, vernietiging en het kwaad die de orde, harmonie en welwillendheid in de wereld bedreigen.
In sommige verhalen zijn ze humoristisch en vriendelijk, maar vaker verschijnen ze als gemeen en slecht.

In recentere tijden hebben Oni een deel van hun oorspronkelijke slechtheid verloren en nemen ze soms een meer beschermende functie aan om onheil te verdrijven en over kinderen te waken terwijl ze opgroeien.

Sommige ouders disciplineren onhandelbare kinderen tegenwoordig nog steeds door te dreigen een Oni te bellen of door de app van de boeman “Oni Kara Denwa” / Ghost Call te gebruiken.

Ze zien er misschien stoer en gemeen uit, maar ze kunnen ook een zachtaardig hart hebben en delen ook meer menselijke kenmerken zoals eenzaamheid of een behoefte aan gezelschap.

Tegenwoordig komt men deze demonen niet alleen tegen in folkloreverhalen (zoals “Issun-Boshi”) en in kinderrijmpjes, maar ook tijdens festivals. Mannen in Oni-kostuums leiden bijvoorbeeld vaak Japanse parades om pech af te weren.

In Japanse versies van het tikkertje wordt de speler die ‘hem’ is in plaats daarvan de ‘Oni’ genoemd en om aan te geven dat iemand boos is, is het voor Japanners zeer symbolisch om hun twee wijsvingers te gebruiken en die bovenop hun hoofd te plaatsen om ze op de hoorns van een Oni te laten lijken. Hun representaties blijven populair vandaag de dag en worden veel gebruikt als personages in Japanse kunst, literatuur, tekenfilms, tv-programma’s, videogames, anime en manga.

Het Setsubun Festival
Sommige dorpen in Japan houden nog steeds jaarlijkse ceremonies op basis van de oude Chinese maankalender om Oni te verdrijven, met name aan het begin van de lente. Tijdens het Setsubun Festival gooien mensen geroosterde sojabonen buiten hun voordeur en open ramen van hun huizen of naar een familielid dat een Oni-masker draagt en roepen ze “Oni wa soto! Fuku wa uchi! Weg met de demonen en alle kwade geesten! Geluk kom binnen!” om geluk voor het komende jaar te verzekeren.

Het is ook de gewoonte om geroosterde sojabonen te eten, één voor elk levensjaar, plus nog één om geluk, een goede gezondheid en een lang leven te brengen.

Voor de meeste kinderen in Japan is de periode van het Setsubun Festival een leuke feestdag: ze kopen of maken maskers op school en doen alsof ze Oni-monsters zijn.

Maskers worden al eeuwenlang gebruikt en in recentere tijden voor traditioneel Japans theater, op festivals en carnavals, en zelfs als alledaagse modeaccessoires. Ze blijven bestaan als een bekend iconisch aspect van de Japanse cultuur.

Het Oni-masker is bedoeld om kwade geesten weg te jagen en mensen te beschermen tegen hun schadelijke invloed, en wordt ook vaak gebruikt bij traditionele Japanse bruiloften. Men denkt dat het geluk en blijdschap brengt voor de bruid en bruidegom. In de afgelopen jaren is het Oni-masker ook populair geworden als Halloween-kostuum.

Als je je eigen Oni-masker wilt maken, kun je een selectie van sjablonen om af te druken vinden op de ABC-website.

Net als bij andere festivals over de hele wereld speelt eten een belangrijke rol bij de Setsubun-vieringen. Speciale grote sushirollen (eho-maki genaamd) met zeven ingrediënten – zeven is een geluksgetal – worden zonder te stoppen in complete stilte gegeten, terwijl men naar de gunstige richting voor dat jaar kijkt en een Nieuwjaarswens voor zichzelf maakt.

De Mochi-stampceremonie is een andere traditionele activiteit die tijdens het festival plaatsvindt. Een kleverige rijstmassa is de basis voor zoete rijstballetjes. Maar de meeste huidige dumplings worden gemaakt met kleefrijstmeel als hoofdingrediënt. Afhankelijk van de provincie in Japan worden de Mochi-balletjes in verschillende versies en vullingen bereid. Soms zelfs in de vorm van het hoofd van een Oni-monster met de bedoeling het kwaad kwijt te raken door de ‘demon’ in kwestie op te eten. Volgens historische bronnen werden de zoete dumplings voor het eerst aangeboden bij een heiligdom ter ere van een godheid die Oni versloeg. In het volksverhaal “Momotaro” begint een jongen aan een heldenreis en gebruikt hij Mochi-dumplings (kibi dango) om een leger te rekruteren om demonen te verslaan. Mochi-dumplings zouden zijn ontstaan aan het einde van de Edo-periode, toen ze werden gemaakt als snoepgoed voor theeceremonies.